White Denim, 29 mei 2012, Oude Zaal, Melkweg Amsterdam
Het is over elven geweest als er een nog steeds een groot applaus klinkt in de Oude Zaal van de Melkweg. Het publiek klapt nog door, terwijl White Denim allang van het podium is verdwenen. En dat is niet voor niets, want de jongens hebben zojuist een hele dikke show hebben weggegeven.
Een anderhalf uur daarvoor kwam bassist Steve Terebecki als eerste het podium op. Op een paar grote fans na, dacht de rest van het publiek dat hij een soort roadie was. En toegegeven, ik geef ze geen ongelijk. Terebecki, gekleed in een zwarte skinny jeans met een loshangend bloesje over de schouders en een dikke bril ziet er meer uit alsof hij net eindexamen aan het doen is dan bassist te zijn van White Denim.
Gitarist Austin Jenkins en bassist Steve Terebecki (foto: Karen van Dijk)
Eigenlijk is dat illustratief voor de gehele bezetting van White Denim. Eén voor één verschijnen de vier bandleden op het podium, en allen zien ze er ontzettend gewoon uit. Geen extravagante kleren, geen tatoeages. Niets doet vermoeden dat het geluid van dit viertal een gigantische blues/funk/soul/psychedlica explosie zal zijn.
Zonder zichzelf echt aan te kondigen start frontman James Petralli een sessie in waarmee de band direct de aandacht van het publiek te pakken krijgt. In zo’n tien minuten komen even zoveel verschillende nummers van de band voorbij, in even zoveel stijlen. Alle albums komen aan bod, van ‘Workout Holiday’ tot het vorig jaar goed ontvangen ‘D’.
Tussen Austin Jenkins en James Petralli werd er af en toe goed geduelleerd (foto: Karen van Dijk)
Het is boeiend om te zien en te horen hoe ze naadloos van het psychedelische ‘Anvil Anything’ doorgaan naar het poppy aandoende ‘Tony Fatti’ naar het rockende ‘Shake Shake Shake’. Als ze klaar zijn met deze White Denim medley waarbij materiaal van alle albums voorbij kwam, zijn we nog geen kwartier onderweg. Maar het publiek staat dan al te juichen.
Steve Terebecki kijkt alsof hij pas twee weken basles heeft, maar speelt met een ontzettend lekkere groove (foto: Karin van Dijk)
Althans, de geringe hoeveelheid bezoekers die aanwezig zijn. De Oude Zaal van de Melkweg is voor ongeveer driekwart gevuld, het balkon is niet eens open. En dat is opvallend. White Denim is één van die bands die blijkbaar het succes van bands zoals The Soft Pack en The War on Drugs niet gegund is.
Jammer, want White Denim blinkt niet alleen uit in de variatie qua stijlen. Het valt op hoeveel speelplezier de jongens hebben. Als ‘Bess St.’ ingezet wordt, is de glimlach niet van het gezicht van gitarist Austin Jenkins af te slaan. Overigens is Jenkins, die in 2010 bij de band kwam een ontzettend goede aanvulling. Niet alleen is zijn gitaarspel strak, maar hij geeft frontman Petralli hierdoor ook de ruimte om af en toe van zijn gitaarspel af te wijken.
De toevoeging van Austin Jenkins in 2010 heeft White Denim nog beter gemaakt (foto: Karen van Dijk)
Bijna twee uur nadat de jongens zijn begonnen, zet Joshua Block de kenmerkende drumintro van ‘Let’s Talk About It’ in, waarschijnlijk de grootste hit van de band. Ook gezien de reactie van het publiek. Zowel de dertigplussers als de net-twintigers springen er op los. De energie van White Denim werkt aanstekelijk, zelfs bij de meest houterige kantoorpik uit Amsterdam-Zuid.
White Denim: alle kanten op met dezelfde energie
White Denim, 29 mei 2012, Oude Zaal, Melkweg Amsterdam
Een anderhalf uur daarvoor kwam bassist Steve Terebecki als eerste het podium op. Op een paar grote fans na, dacht de rest van het publiek dat hij een soort roadie was. En toegegeven, ik geef ze geen ongelijk. Terebecki, gekleed in een zwarte skinny jeans met een loshangend bloesje over de schouders en een dikke bril ziet er meer uit alsof hij net eindexamen aan het doen is dan bassist te zijn van White Denim.
Gitarist Austin Jenkins en bassist Steve Terebecki (foto: Karen van Dijk)
Eigenlijk is dat illustratief voor de gehele bezetting van White Denim. Eén voor één verschijnen de vier bandleden op het podium, en allen zien ze er ontzettend gewoon uit. Geen extravagante kleren, geen tatoeages. Niets doet vermoeden dat het geluid van dit viertal een gigantische blues/funk/soul/psychedlica explosie zal zijn.
Zonder zichzelf echt aan te kondigen start frontman James Petralli een sessie in waarmee de band direct de aandacht van het publiek te pakken krijgt. In zo’n tien minuten komen even zoveel verschillende nummers van de band voorbij, in even zoveel stijlen. Alle albums komen aan bod, van ‘Workout Holiday’ tot het vorig jaar goed ontvangen ‘D’.
Tussen Austin Jenkins en James Petralli werd er af en toe goed geduelleerd (foto: Karen van Dijk)
Het is boeiend om te zien en te horen hoe ze naadloos van het psychedelische ‘Anvil Anything’ doorgaan naar het poppy aandoende ‘Tony Fatti’ naar het rockende ‘Shake Shake Shake’. Als ze klaar zijn met deze White Denim medley waarbij materiaal van alle albums voorbij kwam, zijn we nog geen kwartier onderweg. Maar het publiek staat dan al te juichen.
Steve Terebecki kijkt alsof hij pas twee weken basles heeft, maar speelt met een ontzettend lekkere groove (foto: Karin van Dijk)
Althans, de geringe hoeveelheid bezoekers die aanwezig zijn. De Oude Zaal van de Melkweg is voor ongeveer driekwart gevuld, het balkon is niet eens open. En dat is opvallend. White Denim is één van die bands die blijkbaar het succes van bands zoals The Soft Pack en The War on Drugs niet gegund is.
Jammer, want White Denim blinkt niet alleen uit in de variatie qua stijlen. Het valt op hoeveel speelplezier de jongens hebben. Als ‘Bess St.’ ingezet wordt, is de glimlach niet van het gezicht van gitarist Austin Jenkins af te slaan. Overigens is Jenkins, die in 2010 bij de band kwam een ontzettend goede aanvulling. Niet alleen is zijn gitaarspel strak, maar hij geeft frontman Petralli hierdoor ook de ruimte om af en toe van zijn gitaarspel af te wijken.
De toevoeging van Austin Jenkins in 2010 heeft White Denim nog beter gemaakt (foto: Karen van Dijk)
Bijna twee uur nadat de jongens zijn begonnen, zet Joshua Block de kenmerkende drumintro van ‘Let’s Talk About It’ in, waarschijnlijk de grootste hit van de band. Ook gezien de reactie van het publiek. Zowel de dertigplussers als de net-twintigers springen er op los. De energie van White Denim werkt aanstekelijk, zelfs bij de meest houterige kantoorpik uit Amsterdam-Zuid.
White Denim – ‘All Your Really Have To Do’: