Een voorzichtig zonnetje breekt door in Eindhoven. Het dient in de nog prille avond als belichting in een wel héél intieme zaal, diep in stadsdeel Stratum. De achtertuin van prijswinnaar Emilio vormt namelijk het decor van een concert met de muzikanten The Yes Please, een topchef en uitstekend gezelschap. Dat de avond zou uitlopen op een all-nighter was bij aanvang echter nog niet bekend…
De Mexicaanse student Emilio was door schoenenmerk Goliath Sportswear verkozen tot de winnaar van de op Boemklap eerder beschreven Spotify-campagne ‘Get Up, Get Out, Get Busy’ en mocht zodoende deze prijs faciliteren. Samen met vijf vrienden kon hij vanavond genieten van al hetgeen er door het sympathieke merk geregeld was. Headliner was uiteraard The Yes Please, net terug van het Oerol Festival waar het onder meer het podium deelde met Tim Knol en Spinvis. Ook had het viertal aldaar met veel plezier in een kapel opgetreden, dus strikt genomen was die Eindhovense achtertuin een formaat van een bekend kaliber.
The Yes Please
Vanavond bracht de band haar muziek zonder schroom maar met veel inleving. Kleine, eigenzinnige liedjes over grote gevoelens, vaak met opvallend sterke samenzang door voorman Rob en zijn echtgenote Marjoleine. Het is altijd schitterend om te zien als muzikanten zich zichtbaar geven, wars van routine of pretentie. In alles is The Yes Please puur en authentiek en zou zich hierom, ondanks deze uitstekende setting, ook een groter publiek eigen kunnen maken. Het akoestische karakter laat je als luisteraar wegdromen, maar vrijwel elk liedje kent een twist waardoor je regelmatig verrast wordt. Tussen de nummers door was er ook veel te lachen, ik kan me gesprekken herinneren over ‘vrolijke sombrero’s’ en metalcoverband ‘vogelspinvis’.
The Yes Please
Het internationale gezelschap dat ondertussen aan tafel genoot van het door chef Maher bereidde drie gangen diner liet het zich allemaal welbevinden en beleefde, naar eigen zeggen, een bijzonder gezellige avond. Uiteraard was het een beetje wennen aan het begin, zo’n band in je achtertuin, maar al snel is zoiets integraal onderdeel van de sfeer. Vriendelijke mensen, heerlijk eten en bijzondere muziek, eigenlijk is daar helemaal niets mis mee! De organisatie mag terugkijken op een geslaagd evenement.
De traditionele Mexicaanse likeur kondigde een volgende fase van de avond aan. Terwijl de band zich opmaakte voor de terugreis naar Rotterdam werd ik als gezegend verslaggever opgenomen in het feest aan tafel en werd ik uitgenodigd deel te nemen aan een huisfeest elders in de stad. Het tekende de buitengewoon vriendelijke, gastvrije en goedgeluimde aard van de avond. Dat ik uiteindelijk pas de eerste ochtendtrein naar Utrecht heb genomen spreekt boekdelen over het plezier wat ik heb gehad.
The Yes Please staat recht in de schoenen
Een voorzichtig zonnetje breekt door in Eindhoven. Het dient in de nog prille avond als belichting in een wel héél intieme zaal, diep in stadsdeel Stratum. De achtertuin van prijswinnaar Emilio vormt namelijk het decor van een concert met de muzikanten The Yes Please, een topchef en uitstekend gezelschap. Dat de avond zou uitlopen op een all-nighter was bij aanvang echter nog niet bekend…
De Mexicaanse student Emilio was door schoenenmerk Goliath Sportswear verkozen tot de winnaar van de op Boemklap eerder beschreven Spotify-campagne ‘Get Up, Get Out, Get Busy’ en mocht zodoende deze prijs faciliteren. Samen met vijf vrienden kon hij vanavond genieten van al hetgeen er door het sympathieke merk geregeld was. Headliner was uiteraard The Yes Please, net terug van het Oerol Festival waar het onder meer het podium deelde met Tim Knol en Spinvis. Ook had het viertal aldaar met veel plezier in een kapel opgetreden, dus strikt genomen was die Eindhovense achtertuin een formaat van een bekend kaliber.
The Yes Please
Vanavond bracht de band haar muziek zonder schroom maar met veel inleving. Kleine, eigenzinnige liedjes over grote gevoelens, vaak met opvallend sterke samenzang door voorman Rob en zijn echtgenote Marjoleine. Het is altijd schitterend om te zien als muzikanten zich zichtbaar geven, wars van routine of pretentie. In alles is The Yes Please puur en authentiek en zou zich hierom, ondanks deze uitstekende setting, ook een groter publiek eigen kunnen maken. Het akoestische karakter laat je als luisteraar wegdromen, maar vrijwel elk liedje kent een twist waardoor je regelmatig verrast wordt. Tussen de nummers door was er ook veel te lachen, ik kan me gesprekken herinneren over ‘vrolijke sombrero’s’ en metalcoverband ‘vogelspinvis’.
The Yes Please
Het internationale gezelschap dat ondertussen aan tafel genoot van het door chef Maher bereidde drie gangen diner liet het zich allemaal welbevinden en beleefde, naar eigen zeggen, een bijzonder gezellige avond. Uiteraard was het een beetje wennen aan het begin, zo’n band in je achtertuin, maar al snel is zoiets integraal onderdeel van de sfeer. Vriendelijke mensen, heerlijk eten en bijzondere muziek, eigenlijk is daar helemaal niets mis mee! De organisatie mag terugkijken op een geslaagd evenement.
De traditionele Mexicaanse likeur kondigde een volgende fase van de avond aan. Terwijl de band zich opmaakte voor de terugreis naar Rotterdam werd ik als gezegend verslaggever opgenomen in het feest aan tafel en werd ik uitgenodigd deel te nemen aan een huisfeest elders in de stad. Het tekende de buitengewoon vriendelijke, gastvrije en goedgeluimde aard van de avond. Dat ik uiteindelijk pas de eerste ochtendtrein naar Utrecht heb genomen spreekt boekdelen over het plezier wat ik heb gehad.
The Yes Please – ‘Alone and Desired’: