In The Spotlights: De Meisjes – Doe Wat Je Doen Moet
In The Spotlights: Een wekelijks terugkerende rubriek waarin onbekende(re), opkomende doch geniale artiesten In The Spotlights worden gezet, omdat wij van Boemklap het te gek vinden.
Deze week is In The Spotlights iets anders dan je van ons gewend bent. In plaats van te schrijven over een artiest hebben we er eentje opgebeld: Auke Hulst, zanger van de Nederlandse popgroep De Meisjes, die – jawel – volledig bestaat uit mannen.
Jullie muziek heeft een frisse, eigen sound. Hoe hebben jullie je stijl gevonden? Het is om te beginnen een combinatie van de muzikale voorkeuren van mijzelf en mijn broer Hans, met wie ik de nummers schrijf. We zijn al van jongs af bezig met componeren, maar we hebben nou niet direct dezelfde smaak. Dat leidt tot nogal wat getouwtrek. Bovendien zijn we beiden extreem perfectionistisch. We schrijven snel, maar het opnameproces kan oneindig duren. Je zou kunnen zeggen dat De Meisjes is wat je krijgt als een krankzinnige wetenschapper mij en mijn broer zou kruisen.
Wat ook bepalend is, is dat we niet muzikaal geschoold zijn. We doen daardoor dingen die officieel niet schijnen te kunnen. In ‘100.000 Keer’ zit een harmonische wending, waar onze wel geschoolde collega’s nogal van opkeken. Of de outro van ‘De Wind en de Zee’, die in 7/4 maat bleek te zijn. Wisten wij veel.
Het klink alsof jullie veel verschillende invloeden gebruiken in jullie muziek. Waar put jij je muzikale inspiratie uit? We zijn nogal non-conformistisch opgevoed. Onze vader is jong overleden, mijn moeder was vaak afwezig en we woonden in een soort Pippi Langkous-huis in een bos. We hadden de vrijheid om alles te doen wat we wilden, waaronder muziek maken en veel muziek luisteren. Mijn ouders hadden een interessante platenverzameling, met folk, jazz, rock, klassieke en popmuziek. Ik hou erg van Peter Gabriel, The Police en Steely Dan, maar ook van de jazz van Gerry Mulligan en Miles Davis en van eigentijdse dingen als Spinvis, Midlake en Patrick Watson. Maar dé rode draad in mijn leven is The Beatles. Je hebt de Fab Four en dan heel lang niks.
Jullie single ‘Doe Wat Je Doen Moet’ stamt al uit 1997, las ik. Voor ‘Beter Dan Niets’ hebben we geput uit de honderden liedjes die we nog hadden liggen, afgewisseld met nieuw materiaal. ‘Doe Wat Je Doen Moet’ is het oudste liedje van de plaat, en het luchtigste. Het is veel minder persoonlijk dan bijvoorbeeld ‘Het Ruige Land’ of ‘Stuk voor Stuk’. Ik herinner me dat het spelenderwijs tot stand is gekomen – gewoon jammend, met een refrein van Hans en coupletten van mij. We hebben een enquête gehouden via social media om te bepalen wat de single zou worden, en daaruit bleek dat dit de favoriet was. Terwijl we volgens mij, zeker inhoudelijk, sterkere nummers hebben. Maar het is wel een liedje waarbij we een lekker absurde clip konden maken.
Wat is het verhaal achter jullie bandnaam? De altijd terugkerende vraag! Hans en ik hebben jarenlang demo’s gemaakt onder allerlei namen. We zijn The Happy Boys geweest, maar ook Kyodai, Ultrapop en The Wave. De Meisjes was de naam die bij mensen bleef plakken. Ik vertel soms dat we zijn geboren als meisjes, en later zijn omgebouwd, gewoon om een verhaal te hebben. Net zoals John Lennon vertelde dat hij in een droom door een man op een brandende taart was toegesproken: ‘And you will be The Beatles, with an A.’ Terwijl die bandnaam gewoon een flauwe woordspeling was op beatmuziek en kevers.
Naast jullie tweeën wordt De Meisjes gevormd door gitarist Christof Bauwens en drummer Theun Supheert. Hoe is die bezetting tot stand gekomen? Ik heb in 2009 de roman Wolfskleren gepubliceerd, waarbij ik onder de naam Sponsored by Prozac een soundtrack heb gemaakt. Hans, Christof en Theun hebben me daar als sessiespelers mee geholpen. Dat was best een grote stap voor me – ik heb altijd thuis zitten knutselen, en durfde, afgezien van met Hans, nooit met ‘echte’ muzikanten te spelen. Die waren toch veel beter dan ik!
Hans heeft toen gedacht: het klikt zo goed, met deze jongens zouden we eigenlijk een aantal van onze oude Nederlandstalige liedjes moeten opnemen. Christof heeft een blues-achtergrond en voegt edge toe aan ons geluid, Theun is zonder overdrijven de meest smaakvolle drummer van Nederland – een goed bewaard geheim. We hebben ooit een aantal hopeloze audities gehouden voor een zanger, maar Theun en Christof vonden dat ik het zelf moest doen, ondanks mijn beperkingen. Ik twijfel nog steeds aan mijn zangkunsten, maar hou me eraan vast dat Spinvis als zanger ook niet ijzersterk is en tóch fantastische platen maakt.
Het klinkt alsof jullie nog lang niet klaar zijn met muziek maken. Waar staan De Meisjes over vijf jaar? We willen het liefst platen blijven maken. Maar dat kan alleen als we een stabiele fanbasis opbouwen en meer gaan spelen. We hebben het materiaal liggen voor een heus dubbelalbum, dat qua geluid wat meer indie zal moeten worden, en misschien ook nog wat politieker van inhoud. Maar het daadwerkelijke opnemen zal nog wel even gaan duren, ons kennende.
Jullie hebben je eigen label. Waarom? We willen zoveel mogelijk in eigen hand houden, al hebben we wel een distributiedeal met Rough Trade. Platenmaatschappijen hebben het moeilijk – ze tekenen minder acts, houden steeds meer controle over het ‘commerciële’ gehalte van de muziek en sturen aan op zogeheten 360 graden contracten. Dat wil zeggen dat ze niet alleen een deel van de plaatverkoop nemen, maar ook van je merchandising, publishing en optredens. Zoals iemand laatst zei: straks komen de 540 graden contracten, waarbij ze ook beslag leggen op het inkomen van je familieleden!
Door internet is het voor muziek een ingewikkelde tijd geworden. Er liggen veel mogelijkheden om publiek te vinden, maar een goed verdienmodel is er nog niet – ook niet via Spotify, dat ridicuul lage streamvergoedingen betaalt. Mensen zijn gewend geraakt aan het gratis krijgen van muziek, terwijl muziek maken gewoon duur is. We proberen daar een weg in te vinden, maar ook dat kost tijd.
In The Spotlights: De Meisjes – Doe Wat Je Doen Moet
In The Spotlights: Een wekelijks terugkerende rubriek waarin onbekende(re), opkomende doch geniale artiesten In The Spotlights worden gezet, omdat wij van Boemklap het te gek vinden.
Deze week is In The Spotlights iets anders dan je van ons gewend bent. In plaats van te schrijven over een artiest hebben we er eentje opgebeld: Auke Hulst, zanger van de Nederlandse popgroep De Meisjes, die – jawel – volledig bestaat uit mannen.
Jullie muziek heeft een frisse, eigen sound. Hoe hebben jullie je stijl gevonden?
Het is om te beginnen een combinatie van de muzikale voorkeuren van mijzelf en mijn broer Hans, met wie ik de nummers schrijf. We zijn al van jongs af bezig met componeren, maar we hebben nou niet direct dezelfde smaak. Dat leidt tot nogal wat getouwtrek. Bovendien zijn we beiden extreem perfectionistisch. We schrijven snel, maar het opnameproces kan oneindig duren. Je zou kunnen zeggen dat De Meisjes is wat je krijgt als een krankzinnige wetenschapper mij en mijn broer zou kruisen.
Wat ook bepalend is, is dat we niet muzikaal geschoold zijn. We doen daardoor dingen die officieel niet schijnen te kunnen. In ‘100.000 Keer’ zit een harmonische wending, waar onze wel geschoolde collega’s nogal van opkeken. Of de outro van ‘De Wind en de Zee’, die in 7/4 maat bleek te zijn. Wisten wij veel.
Het klink alsof jullie veel verschillende invloeden gebruiken in jullie muziek. Waar put jij je muzikale inspiratie uit?
We zijn nogal non-conformistisch opgevoed. Onze vader is jong overleden, mijn moeder was vaak afwezig en we woonden in een soort Pippi Langkous-huis in een bos. We hadden de vrijheid om alles te doen wat we wilden, waaronder muziek maken en veel muziek luisteren. Mijn ouders hadden een interessante platenverzameling, met folk, jazz, rock, klassieke en popmuziek. Ik hou erg van Peter Gabriel, The Police en Steely Dan, maar ook van de jazz van Gerry Mulligan en Miles Davis en van eigentijdse dingen als Spinvis, Midlake en Patrick Watson. Maar dé rode draad in mijn leven is The Beatles. Je hebt de Fab Four en dan heel lang niks.
Jullie single ‘Doe Wat Je Doen Moet’ stamt al uit 1997, las ik.
Voor ‘Beter Dan Niets’ hebben we geput uit de honderden liedjes die we nog hadden liggen, afgewisseld met nieuw materiaal. ‘Doe Wat Je Doen Moet’ is het oudste liedje van de plaat, en het luchtigste. Het is veel minder persoonlijk dan bijvoorbeeld ‘Het Ruige Land’ of ‘Stuk voor Stuk’. Ik herinner me dat het spelenderwijs tot stand is gekomen – gewoon jammend, met een refrein van Hans en coupletten van mij. We hebben een enquête gehouden via social media om te bepalen wat de single zou worden, en daaruit bleek dat dit de favoriet was. Terwijl we volgens mij, zeker inhoudelijk, sterkere nummers hebben. Maar het is wel een liedje waarbij we een lekker absurde clip konden maken.
Wat is het verhaal achter jullie bandnaam?
De altijd terugkerende vraag! Hans en ik hebben jarenlang demo’s gemaakt onder allerlei namen. We zijn The Happy Boys geweest, maar ook Kyodai, Ultrapop en The Wave. De Meisjes was de naam die bij mensen bleef plakken. Ik vertel soms dat we zijn geboren als meisjes, en later zijn omgebouwd, gewoon om een verhaal te hebben. Net zoals John Lennon vertelde dat hij in een droom door een man op een brandende taart was toegesproken: ‘And you will be The Beatles, with an A.’ Terwijl die bandnaam gewoon een flauwe woordspeling was op beatmuziek en kevers.
Naast jullie tweeën wordt De Meisjes gevormd door gitarist Christof Bauwens en drummer Theun Supheert. Hoe is die bezetting tot stand gekomen?
Ik heb in 2009 de roman Wolfskleren gepubliceerd, waarbij ik onder de naam Sponsored by Prozac een soundtrack heb gemaakt. Hans, Christof en Theun hebben me daar als sessiespelers mee geholpen. Dat was best een grote stap voor me – ik heb altijd thuis zitten knutselen, en durfde, afgezien van met Hans, nooit met ‘echte’ muzikanten te spelen. Die waren toch veel beter dan ik!
Hans heeft toen gedacht: het klikt zo goed, met deze jongens zouden we eigenlijk een aantal van onze oude Nederlandstalige liedjes moeten opnemen. Christof heeft een blues-achtergrond en voegt edge toe aan ons geluid, Theun is zonder overdrijven de meest smaakvolle drummer van Nederland – een goed bewaard geheim. We hebben ooit een aantal hopeloze audities gehouden voor een zanger, maar Theun en Christof vonden dat ik het zelf moest doen, ondanks mijn beperkingen. Ik twijfel nog steeds aan mijn zangkunsten, maar hou me eraan vast dat Spinvis als zanger ook niet ijzersterk is en tóch fantastische platen maakt.
Het klinkt alsof jullie nog lang niet klaar zijn met muziek maken. Waar staan De Meisjes over vijf jaar?
We willen het liefst platen blijven maken. Maar dat kan alleen als we een stabiele fanbasis opbouwen en meer gaan spelen. We hebben het materiaal liggen voor een heus dubbelalbum, dat qua geluid wat meer indie zal moeten worden, en misschien ook nog wat politieker van inhoud. Maar het daadwerkelijke opnemen zal nog wel even gaan duren, ons kennende.
Jullie hebben je eigen label. Waarom?
We willen zoveel mogelijk in eigen hand houden, al hebben we wel een distributiedeal met Rough Trade. Platenmaatschappijen hebben het moeilijk – ze tekenen minder acts, houden steeds meer controle over het ‘commerciële’ gehalte van de muziek en sturen aan op zogeheten 360 graden contracten. Dat wil zeggen dat ze niet alleen een deel van de plaatverkoop nemen, maar ook van je merchandising, publishing en optredens. Zoals iemand laatst zei: straks komen de 540 graden contracten, waarbij ze ook beslag leggen op het inkomen van je familieleden!
Door internet is het voor muziek een ingewikkelde tijd geworden. Er liggen veel mogelijkheden om publiek te vinden, maar een goed verdienmodel is er nog niet – ook niet via Spotify, dat ridicuul lage streamvergoedingen betaalt. Mensen zijn gewend geraakt aan het gratis krijgen van muziek, terwijl muziek maken gewoon duur is. We proberen daar een weg in te vinden, maar ook dat kost tijd.
De Meisjes – ‘Doe Wat Je Doen Moet’: