Door Michael De drie heilige L’s van een festival: lekker weer, lauw bier en leuke bandjes. Iets wat ook op deze Utrechtse editie van Bevrijdingspop ruim aanwezig is. Het begrip ‘gratis festival’ kan echter in twijfel worden getrokken. Vijf euro voor een schraal broodje warm vlees en bijna een knaak in euro’s voor een muntje is voor velen, en daarmee ook voor uw redacteur, ietwat aan de hoge prijs. Maar ja, genoeg getreurd.
Aloe Blacc
Na lang wachten (de geplande gezamenlijke presentatie van 5 voor 5 ging voor), kwam dan eindelijk de man waar de massa voor het hoofdpodium op wachtte: Egbert Nathaniel Dawkins III, oftewel Aloe Blacc.
De Amerikaanse soulzanger hoeft niet eens op te warmen en zet met voltallige band vanaf het begin een show neer die van uitstekend niveau is. Uiteindelijk deint het hele veld mee op de relaxte grooves, die dik aangezet worden door de blazers en moddervette gitaarpartijen.
In ruim drie kwartier komt een aardig groot deel van zijn doorbraakalbum Good Things. Het zakt geen moment in, ieder lid blijft de energie vasthouden waarmee ze begonnen. Uiteindelijk werkt het natuurlijk allemaal door naar de grote hit I Need A Dollar, waarop het hele veld staat te springen. Aloe Blacc heeft een goede eerste indruk achtergelaten.
Goose
Er is geen andere band zoals de Prodigy. Toch komt het Belgische Goose aardig in de buurt. De vierkoppige dancerockformatie uit Kortrijk weet synths en geprogrammeerde drums naadloos te versmelten met keiharde live-instrumentatie.
De mannen beginnen langzaam, maar steeds meer lagen worden toegevoegd, tot de chaos compleet is. En dan is het voor het publiek tijd om los te gaan, een aangelegenheid die met beide voeten wordt aangegrepen.
De rest van de show blijft strak en verliest ook geen momentum. Het enige minpuntje is dat de jongens niet echt contact zoeken met het publiek, waardoor hun houding soms haast nonchalant lijkt. Ook het tijdstip zit niet echt mee.
Deze band had beter naar later op de avond verplaatst kunnen worden, zodat ook de mooie lichtshow tot zijn recht kwam. Voor de rest een puike prestatie van onze dansende zuiderburen.
The Partysquad
Deze naam had de organisatie beter kunnen laten zitten. Ook al kunnen ze voor een 538-publiek een leuk feestje bouwen, DJ Jerryen MC Ruben zijn toch eigenlijk wel de laatsten die je verwacht op Bevrijdingspop.
Toch lijken veel mensen voor het hoofdpodium hun aanwezigheid aardig op prijs te kunnen stellen. Althans, voor een paar minuten dan, want de muziek van de heren blijft gewoon weinig origineel. Onder het motto ‘beter goed gejat dan slecht bedacht’ pakken ze alles wat ook maar een beetje bekend in de oren klinkt.
Een klein stukje Basement Jaxx, de beginriff van Smells Like Teen Spirit van Nirvana, iedereen juicht gelijk bij het horen van die eeuwige hits. En dan gaan ze na een paar seconden weer verder met hun eigen flauwe dancehallbeats. En dat geroep om ‘liefde’ wordt ook al snel irritant. Nee, na 15 minuten is het met The Partysquad welletjes geweest.
The Opposites
Als Big2 en Willy vervolgens het podium oplopen, valt er een hoop goed te maken. Maar dat doen de jongens van The Opposites dan ook ruimschoots. Ze openen met megahit Licht Uit, waarbij iedereen naar beneden wordt gesust om daarna zo hoog mogelijk te gaan springen, om er vervolgens rustig eroverheen te gaan met kraker Dom, Lomp en Famous.
Zodra de eerste noten van de backbeat van Broodje Bakpao te horen zijn, houdt het publiek het niet meer. En daar stoppen de heren dan nog niet. Nee, Utrecht krijgt nog even gauw een spoedcursus hakken. Als de spots doven en er afgebouwd wordt voor de volgende act, ligt het hele veld nog na te hijgen.
Go Back To the Zoo
Nadat de Opposites het peil zo hoog gezet hebben, is het de vraag of Go Back to The Zoo daar overheen kan. Helaas kunnen de heren dit niet waarmaken. De Nijmeegse band kan onderhand als de Nederlandse Kings of Leon gezien worden: Leuke meezingsingles, maar live weinig aan. De eerste vier nummers komen maar moeizaam op gang.
Pas als Beam Me Up ingezet wordt, krijgen de mensen er zin in, en dit spoort de heren op het podium aan wat meer hun best te doen. Er komt wat meer beweging in, tot bij Electric echt goed de vaart erin komt te zitten. Maar dan is het al te laat. Er wordt nog één nummertje gespeeld, en dan is het klaar. Het overgrote deel van het publiek is wel tevreden, maar er had wel wat meer verwacht.
Dan is het voorbij. Het gras overladen met biologische eetbakjes, servetjes en bierbekers. Deze 5 mei heeft wederom weer een hoop mensen naar Utrecht getrokken, en velen gaan ook naar huis met een goed gevoel, ondanks de hoge prijzen en het af en toe slecht gemixte geluid. Maar dit zal de pret niet echt gedrukt hebben voor veel festivalgangers. Vrijheid heeft weer terecht een grootse viering gekregen.
Sfeerimpressie van de Bevrijdingspop Utrecht 2010:
Festivalverslag: Bevrijdingspop Utrecht 2011
Lekker weer, lauw bier en leuke bandjes
Door Michael
De drie heilige L’s van een festival: lekker weer, lauw bier en leuke bandjes. Iets wat ook op deze Utrechtse editie van Bevrijdingspop ruim aanwezig is. Het begrip ‘gratis festival’ kan echter in twijfel worden getrokken. Vijf euro voor een schraal broodje warm vlees en bijna een knaak in euro’s voor een muntje is voor velen, en daarmee ook voor uw redacteur, ietwat aan de hoge prijs. Maar ja, genoeg getreurd.
Aloe Blacc
Na lang wachten (de geplande gezamenlijke presentatie van 5 voor 5 ging voor), kwam dan eindelijk de man waar de massa voor het hoofdpodium op wachtte: Egbert Nathaniel Dawkins III, oftewel Aloe Blacc.
De Amerikaanse soulzanger hoeft niet eens op te warmen en zet met voltallige band vanaf het begin een show neer die van uitstekend niveau is. Uiteindelijk deint het hele veld mee op de relaxte grooves, die dik aangezet worden door de blazers en moddervette gitaarpartijen.
In ruim drie kwartier komt een aardig groot deel van zijn doorbraakalbum Good Things. Het zakt geen moment in, ieder lid blijft de energie vasthouden waarmee ze begonnen. Uiteindelijk werkt het natuurlijk allemaal door naar de grote hit I Need A Dollar, waarop het hele veld staat te springen. Aloe Blacc heeft een goede eerste indruk achtergelaten.
Goose
Er is geen andere band zoals de Prodigy. Toch komt het Belgische Goose aardig in de buurt. De vierkoppige dancerockformatie uit Kortrijk weet synths en geprogrammeerde drums naadloos te versmelten met keiharde live-instrumentatie.
De mannen beginnen langzaam, maar steeds meer lagen worden toegevoegd, tot de chaos compleet is. En dan is het voor het publiek tijd om los te gaan, een aangelegenheid die met beide voeten wordt aangegrepen.
De rest van de show blijft strak en verliest ook geen momentum. Het enige minpuntje is dat de jongens niet echt contact zoeken met het publiek, waardoor hun houding soms haast nonchalant lijkt. Ook het tijdstip zit niet echt mee.
Deze band had beter naar later op de avond verplaatst kunnen worden, zodat ook de mooie lichtshow tot zijn recht kwam. Voor de rest een puike prestatie van onze dansende zuiderburen.
The Partysquad
Deze naam had de organisatie beter kunnen laten zitten. Ook al kunnen ze voor een 538-publiek een leuk feestje bouwen, DJ Jerryen MC Ruben zijn toch eigenlijk wel de laatsten die je verwacht op Bevrijdingspop.
Toch lijken veel mensen voor het hoofdpodium hun aanwezigheid aardig op prijs te kunnen stellen. Althans, voor een paar minuten dan, want de muziek van de heren blijft gewoon weinig origineel. Onder het motto ‘beter goed gejat dan slecht bedacht’ pakken ze alles wat ook maar een beetje bekend in de oren klinkt.
Een klein stukje Basement Jaxx, de beginriff van Smells Like Teen Spirit van Nirvana, iedereen juicht gelijk bij het horen van die eeuwige hits. En dan gaan ze na een paar seconden weer verder met hun eigen flauwe dancehallbeats. En dat geroep om ‘liefde’ wordt ook al snel irritant. Nee, na 15 minuten is het met The Partysquad welletjes geweest.
The Opposites
Als Big2 en Willy vervolgens het podium oplopen, valt er een hoop goed te maken. Maar dat doen de jongens van The Opposites dan ook ruimschoots. Ze openen met megahit Licht Uit, waarbij iedereen naar beneden wordt gesust om daarna zo hoog mogelijk te gaan springen, om er vervolgens rustig eroverheen te gaan met kraker Dom, Lomp en Famous.
Zodra de eerste noten van de backbeat van Broodje Bakpao te horen zijn, houdt het publiek het niet meer. En daar stoppen de heren dan nog niet. Nee, Utrecht krijgt nog even gauw een spoedcursus hakken. Als de spots doven en er afgebouwd wordt voor de volgende act, ligt het hele veld nog na te hijgen.
Go Back To the Zoo
Nadat de Opposites het peil zo hoog gezet hebben, is het de vraag of Go Back to The Zoo daar overheen kan. Helaas kunnen de heren dit niet waarmaken. De Nijmeegse band kan onderhand als de Nederlandse Kings of Leon gezien worden: Leuke meezingsingles, maar live weinig aan. De eerste vier nummers komen maar moeizaam op gang.
Pas als Beam Me Up ingezet wordt, krijgen de mensen er zin in, en dit spoort de heren op het podium aan wat meer hun best te doen. Er komt wat meer beweging in, tot bij Electric echt goed de vaart erin komt te zitten. Maar dan is het al te laat. Er wordt nog één nummertje gespeeld, en dan is het klaar. Het overgrote deel van het publiek is wel tevreden, maar er had wel wat meer verwacht.
Dan is het voorbij. Het gras overladen met biologische eetbakjes, servetjes en bierbekers. Deze 5 mei heeft wederom weer een hoop mensen naar Utrecht getrokken, en velen gaan ook naar huis met een goed gevoel, ondanks de hoge prijzen en het af en toe slecht gemixte geluid. Maar dit zal de pret niet echt gedrukt hebben voor veel festivalgangers. Vrijheid heeft weer terecht een grootse viering gekregen.
Sfeerimpressie van de Bevrijdingspop Utrecht 2010: