Ga er rustig voor zitten, haal diep adem en bereid je voor op een emotionele achtbaan. In 2009 lieten The Antlers iedere luisteraar compleet verslagen en in het hart geraakt achter, door de moderne klassieker Hospice. Het was een muzikale potpourri van noise, ambient, folk en indiepop. Maar het kenmerkende was de emotionele stem van Peter Silberman. Hospice was een conceptalbum dat een emotioneel verhaal vertelde over de verstoorde relatie van een stel, waarvan de vrouw dood gaat aan botkanker. Zware stof die je aan het denken zet. Burst Apart heeft geen centraal thema, maar is minstens zo heftig.
Het album opent met I Don’t Want Love, een nummer over een ongewilde liefdesrelatie. Het klinkt gelaagd, zware drumklappen en allemaal geluiden op de achtergrond die als ruis door de simpele akkoorden en de zang klinken.
French Exit is dromerig, maar kent een vol geluid van duidelijk te onderscheiden toetsenmelodieën. Parentheses begint met een soort alarm en een Jeff Buckley-achtige zangpartij, hoog en subtiel, maar ook ondersteunt door een gitaarriff die het nummer een naargeestig sfeertje geeft.
Every Night My Teeth Are Falling Out begint als een verhaal over fouten en misstappen uit een relatie, maar eindigt in een emotionele uitbarsting die door merg en been gaat. De muziek kent veel hard en zacht dynamiek, maar bouwt op naar steeds heftigere gitaren en drums, met op de achtergrond een constante ruis en subtiel banjo getokkel. Met Hounds wordt de luisteraar naar een andere dimensie getild. Een surrealistisch en zweverig nummer dat de kracht van The Antlers goed laat voelen.
Het is een gedurfde vergelijking, maar ook op Corsicana klinkt Jeff Buckley. Silberman heeft een enorm diverse stem die dezelfde mogelijkheden kent: pratend zingen, opera-achtige uithalen en gewoon een mooie volle zangstem. Het album sluit af met Putting The Dog To Sleep, dat ons diep in laat slapen en ons tenslotte rustig bij de uitgang van de achtbaan afzet.
Burst apart is in tegenstelling tot het vorige album niet lo-fi opgenomen. Dit neemt wel iets van de intimiteit weg, maar laat de muziek beter uit de verf komen. Met deze plaat hebben The Antlers een subliem vervolg gegeven aan Hospice. Misschien zonder centraal thema, maar net zo diep, gevoelig en zwaar.
Cd-recensie: The Antlers- Burst Apart
Emotie uit een andere dimensie
Ga er rustig voor zitten, haal diep adem en bereid je voor op een emotionele achtbaan. In 2009 lieten The Antlers iedere luisteraar compleet verslagen en in het hart geraakt achter, door de moderne klassieker Hospice. Het was een muzikale potpourri van noise, ambient, folk en indiepop. Maar het kenmerkende was de emotionele stem van Peter Silberman. Hospice was een conceptalbum dat een emotioneel verhaal vertelde over de verstoorde relatie van een stel, waarvan de vrouw dood gaat aan botkanker. Zware stof die je aan het denken zet. Burst Apart heeft geen centraal thema, maar is minstens zo heftig.
Het album opent met I Don’t Want Love, een nummer over een ongewilde liefdesrelatie. Het klinkt gelaagd, zware drumklappen en allemaal geluiden op de achtergrond die als ruis door de simpele akkoorden en de zang klinken.
French Exit is dromerig, maar kent een vol geluid van duidelijk te onderscheiden toetsenmelodieën. Parentheses begint met een soort alarm en een Jeff Buckley-achtige zangpartij, hoog en subtiel, maar ook ondersteunt door een gitaarriff die het nummer een naargeestig sfeertje geeft.
Every Night My Teeth Are Falling Out begint als een verhaal over fouten en misstappen uit een relatie, maar eindigt in een emotionele uitbarsting die door merg en been gaat. De muziek kent veel hard en zacht dynamiek, maar bouwt op naar steeds heftigere gitaren en drums, met op de achtergrond een constante ruis en subtiel banjo getokkel. Met Hounds wordt de luisteraar naar een andere dimensie getild. Een surrealistisch en zweverig nummer dat de kracht van The Antlers goed laat voelen.
Het is een gedurfde vergelijking, maar ook op Corsicana klinkt Jeff Buckley. Silberman heeft een enorm diverse stem die dezelfde mogelijkheden kent: pratend zingen, opera-achtige uithalen en gewoon een mooie volle zangstem. Het album sluit af met Putting The Dog To Sleep, dat ons diep in laat slapen en ons tenslotte rustig bij de uitgang van de achtbaan afzet.
Burst apart is in tegenstelling tot het vorige album niet lo-fi opgenomen. Dit neemt wel iets van de intimiteit weg, maar laat de muziek beter uit de verf komen. Met deze plaat hebben The Antlers een subliem vervolg gegeven aan Hospice. Misschien zonder centraal thema, maar net zo diep, gevoelig en zwaar.
Every Night My Teeth Are Falling Out live in studio A: