Tivoli veranderd in koninklijke enclave dankzij Royal Republic

Concertverslag Royal Republic – 15 november – Tivoli de Helling Utrecht

Potverdorie wat klinkt het aanstekelijk. Potverdikkie wat heeft de zaal het naar zijn zin. Potjandorie wat heeft zanger Adam Grahn een grote ego. Noem het makkelijk scoren, populair of goedkoop; de mannen maken de zaal van Tivoli de Helling op deze koude dinsdagavond warm. Vanaf het eerste moment gaat het gas erop en begint de humoristische pop-rock-punk band uit Zweden vol te blazen om zo snel mogelijk de top te bereiken en daar te genieten van het uitzicht.

Maar eerst wordt het publiek welkom geheten in het Rijk der Adelen. Bij de ingang worden lieve meisjesgezichten opgevrolijkt met een papieren kroon en mogen langharige heren dankzij het kartonnetje ook even van The Royal Feeling genieten. Nadat Tracer hun set achterstevoren spelend heeft afgesloten worden de echte Royals ontvangen door een koninklijk welkomsmuziekje, gevolgd door een warm applaus van de onderdanen, die met z’n allen voor een goed gevulde zaal zorgen.

Daarna is het tijd om te rammen. In hoog tempo volgen korte, toegankelijk punk nummers elkaar op. Frontman Adam Grahn ziet er kek uit. Een strakke, zwarte polo en rockabilly kapsel maken hem tot een echte vorst. Een frontman pur sang en een lust voor de vrouwelijke bezoekers, zo kan ik mij voorstellen. Grahn zorgt in zijn eentje voor meer testosteron in de zaal dan al zijn mannelijke onderdanen bij elkaar. Een tekort aan vrouwelijk schoon om de tourbus op te sieren kan geen probleem zijn. Zijn klaagzang over het trieste seksleven van een zanger op tour kan dan ook rechtstreeks de prullenbak in.

Humor
Ik kan nu de kritische popjournalist gaan uithangen, die klaagt over de ietwat kinderachtige teksten –“I can see your underwear from down here”- of de weinig originele muziek, maar dat zou niet op z’n plaats zijn. De strakke, soms simpele riffs laten de hele zaal bewegen als Danko Jones en springen als Maxi Jazz. Het enthousiasme plus de sarcastische humor en geweldig vieze lachje van Grahn halen het beste in ieder naar boven. De zaal springt en lacht. Doel bereikt lijkt me.

Dat Grahn z’n grappen af en toe wel heel snel uit zijn mouw schudt lijkt een vleugje routine bloot te leggen. Niemand kan het echter wat boeien. Het volk ondergaat de tests van hun koning zonder probleem. Van links naar rechts zwaaien op hoog tempo en ondertussen meezingen, op z’n metal’s knielen op de vloer en de koning aanbidden; we doen het allemaal met veel plezier.

Ook de rest van de band doet zijn best. Zo heeft drummer Per Andreasson z’n kindje volledig aan gort geslagen (damn wat speelde hij strak) en geeft bassist Jonas Almén (met het typische Zweedse blonde koppie) een kort solo-optreden. Ook de Backstreet Boys en Lady Gaga -”zijn jullie een Gaga-publiek? Nee? Tuurlijk niet! Jullie houden van Metalllica, want dat staat op je shirt” komen kort aanbod. De samenwerking tussen Lou Reed en Metallica is overigens niks anders dan vijf assholes die een cd hebben gemaakt. En z’n gitaar? Die moet om de vijf nummers verwisseld worden omdat Grahn de rock ’n roll er vanaf speelt.

Vlak voor de toegift –lieve jassenophalers, jullie weten nu toch wel dat ze niet écht weggaan, maar nog terug komen voor een toegift- wordt hitje ‘Tommy-Gun‘ ingezet. Weinig spannend, want de routine spat ervanaf. Veel leuker is de opmerking van Grahn wanneer hij terug komt voor de toegift. Nog één keer laat hij zien een echte vorst te zijn. “I was worried for a seconde back there. I thought i lost my awesomness. Can’t happend!” Na afsluiter ‘Full Stream Spacemachine’  is het tijd voor de Royals om hun macht buiten de grenzen van Nederland uit te breiden.

Royal Republic- Underwear live @ Download Festival: