Goede muziek brengt herinneringen in je naar boven. Over liefde, misschien over angstige momenten, of gewoon mooie verhalen. In ieder geval zijn het belangrijke gebeurtenissen uit je leven die je met de noten van de muziek associeert. ‘Keep You Close’ is een cd vol met dat soort muziek. Na het teleurstellende album ‘Vantage Point’ hebben Tom Barman en co weer een cd gemaakt waar gevoel en de ongrijpbaarheid op de voorgrond staan.
‘Keep You Close’ klinkt bombastisch, net als de titeltrack; veel viool en zware drumslagen. ‘Dark Sets In’ klinkt naargeestig. Barman zijn stem klinkt grauwer dan anders. De gitaren beklemmend, langzaam steeds extremer. Zachtjes echoën hoge stemmen op de achtergrond. Alsof Je door een bos loopt op zoek naar de uitgang. Langzaam wordt het donker, maar het pad kan je niet meer vinden. En beetje bij beetje omsluit de duisternis je en lijkt alle hoop verloren.
Opvallend is hoe de toetsen naar voren treden op ‘Keep You Close’. Veel nummers,‘Twice We Survive’, ‘Ghosts’, ‘Easy’, openen met subtiel pianowerk. Het is ook een sombere plaat. Zo horen we op ‘Twice’, dat briljant laagje op laagje stapelt, hoe iemand zijn ziel en zaligheid eruit gooit.
‘Ghosts’, dat begint met een bijna Cure-achtig toetsenloopje, doet denken aan nummers als ‘Sun Ra’. Barman zingt niet maar praat. Het begint onschuldig, tot de break. Dan begint de opbouw die eindigt in een bizarre wirwar van gitaar riffs, steeds harder en steeds sneller. “They go, they’re going, they’re gone”. Alsof je op de snelweg staat en de auto’s om je heen zoeven, steeds meer en meer. En dan… PATS is het stil…
De eerste hit ‘Constant Now’ zal u inmiddels al wel kennen. Maar wat u waarschijnlijk nog niet heeft ontdekt is misschien wel het meest geniale van de hele cd: Het zachte UGHH dat Barman in ieder refrein roept. Enfin dat even tussendoor.
Het kippenvel dat ontstaat bij het horen van klassiekers als ‘Hotel Lounge’ en ‘‘Sister Dew’ kriebelt spontaan over de rug bij ‘End of Romance’. Alsof je een boek met foto’s opent of een oude film over vrienden aanzet. Geen zang maar spoken word over een prachtige melodielijn. Een nummer voor in de trein als het regent, of als je met je kraag ver omhoog getrokken door een grote stad loopt. Terugdenkend aan de zomer, aan je grote liefde en de hoogtepunten van je relatie. Tot halverwege “Oh Stefanie” gezongen wordt . Warm en emotioneel, misschien zelfs wanhopig. De beelden in je fantasie laten plots ruzies zien, huilbuien en dichtslaande deuren. Maar als gitarist Mauro de laatste akkoorden aanslaat verdwijnen de nare fragmenten en wordt je wakker in een roze waas.
Keep You Close zet aan tot poëzie en denken, zoals goede muziek dat doet. dEUS betekent god en met de nieuwe plaat laat dEUS zien dat zij misschien wel iets goddelijks bezitten.
Cd-recensie: dEUS – Keep You Close
Magie uit Antwerpen
Goede muziek brengt herinneringen in je naar boven. Over liefde, misschien over angstige momenten, of gewoon mooie verhalen. In ieder geval zijn het belangrijke gebeurtenissen uit je leven die je met de noten van de muziek associeert. ‘Keep You Close’ is een cd vol met dat soort muziek. Na het teleurstellende album ‘Vantage Point’ hebben Tom Barman en co weer een cd gemaakt waar gevoel en de ongrijpbaarheid op de voorgrond staan.
‘Keep You Close’ klinkt bombastisch, net als de titeltrack; veel viool en zware drumslagen. ‘Dark Sets In’ klinkt naargeestig. Barman zijn stem klinkt grauwer dan anders. De gitaren beklemmend, langzaam steeds extremer. Zachtjes echoën hoge stemmen op de achtergrond. Alsof Je door een bos loopt op zoek naar de uitgang. Langzaam wordt het donker, maar het pad kan je niet meer vinden. En beetje bij beetje omsluit de duisternis je en lijkt alle hoop verloren.
Opvallend is hoe de toetsen naar voren treden op ‘Keep You Close’. Veel nummers,‘Twice We Survive’, ‘Ghosts’, ‘Easy’, openen met subtiel pianowerk. Het is ook een sombere plaat. Zo horen we op ‘Twice’, dat briljant laagje op laagje stapelt, hoe iemand zijn ziel en zaligheid eruit gooit.
‘Ghosts’, dat begint met een bijna Cure-achtig toetsenloopje, doet denken aan nummers als ‘Sun Ra’. Barman zingt niet maar praat. Het begint onschuldig, tot de break. Dan begint de opbouw die eindigt in een bizarre wirwar van gitaar riffs, steeds harder en steeds sneller. “They go, they’re going, they’re gone”. Alsof je op de snelweg staat en de auto’s om je heen zoeven, steeds meer en meer. En dan… PATS is het stil…
De eerste hit ‘Constant Now’ zal u inmiddels al wel kennen. Maar wat u waarschijnlijk nog niet heeft ontdekt is misschien wel het meest geniale van de hele cd: Het zachte UGHH dat Barman in ieder refrein roept. Enfin dat even tussendoor.
Het kippenvel dat ontstaat bij het horen van klassiekers als ‘Hotel Lounge’ en ‘‘Sister Dew’ kriebelt spontaan over de rug bij ‘End of Romance’. Alsof je een boek met foto’s opent of een oude film over vrienden aanzet. Geen zang maar spoken word over een prachtige melodielijn. Een nummer voor in de trein als het regent, of als je met je kraag ver omhoog getrokken door een grote stad loopt. Terugdenkend aan de zomer, aan je grote liefde en de hoogtepunten van je relatie. Tot halverwege “Oh Stefanie” gezongen wordt . Warm en emotioneel, misschien zelfs wanhopig. De beelden in je fantasie laten plots ruzies zien, huilbuien en dichtslaande deuren. Maar als gitarist Mauro de laatste akkoorden aanslaat verdwijnen de nare fragmenten en wordt je wakker in een roze waas.
Keep You Close zet aan tot poëzie en denken, zoals goede muziek dat doet. dEUS betekent god en met de nieuwe plaat laat dEUS zien dat zij misschien wel iets goddelijks bezitten.
http://www.youtube.com/watch?v=W5qMFtQGhdk