Cd-recensie: Cold Specks – I Predict a Graceful Expulsion
Een te vroeg geboren schoonheid
Dat Al Spx een bijzondere stem heeft, dat bewees ze eind april tijdens Motel Mozaïque. Met haar prille grauwe soul kreeg ze Bird stiller dan een groep peuters die voor het eerst een televisie ziet. Het debuutalbum met haar band Cold Specks, ‘I Predict a Graceful Expulsion’, vangt deels het bijzondere gevoel dat Spx’s stem live oproept, maar klinkt tegelijkertijd onvoltooid.
Een van de belangrijkste aspecten in de muziek van Cold Specks is de subtiele opbouw van instrumenten. Veilloos vallen de toetsen, cello, drums, koortjes of blazers in, maar het echte grootste einde lijkt in vrijwel ieder nummer vroegtijdig afgekapt te worden.
In ‘Blank Maps’ starten we zoals in vrijwel ieder nummer met een tokkelende gitaar die steeds meer bijval krijgt. Maar precies op het punt waar Spx stem voluit lijkt te gaan, stopt het nummer en sterft het uit met een zachte viool.
Haar muziek beschrijft de 23-jarige Canadese als droomsoul, maar na flink wat luisterbeurten vallen meer en meer de invloeden van de chainsongs op. Haar stem beschrijft met klanken een gevoel van misère, maar laat daarnaast een gevoel van hoop doorklinken. Ook de manier waarop een enkel woord of een zin veelvuldig herhaald wordt is typisch.
Een van de hoogtepunten naast het sombere ‘Lay Me Down’ is het nummer ‘Steady’. Het nummer lijkt een wederzijdse verliefdheid te beschrijven die nooit uit zal komen. Twee mensen die elkaar overal tegenkomen, maar nooit de laatste stap durven te zetten. En als een van de twee de moed verzameld heeft, is het te laat. Het intro is praktisch a capella, daarna komen de drums op tot heftig knallende slagen en klinkt er penetrant een schelle saxofoon op de achtergrond. Om het geheel compleet te maken zingt Spx over de aanzwellende piano “We have caught fire, now the night is ours”, tot er een vies geluid plots het nummer afbreekt.
‘I Predict a Graceful Expulsion’ is een bijzondere cd met enkele pijnlijk mooie nummers. De Canadese klinkt als een Afrikaanse vrouw die de gruwelijkheden van de slavernij of apartheid nog heeft meegemaakt. Het ontbreken van veel hoge uithalen wijst er echter op dat Spx’s stem beperkt is of dat sommige nummers een langere rijpingstijd nodig hadden dan ze gegund is.
Cd-recensie: Cold Specks – I Predict a Graceful Expulsion
Een te vroeg geboren schoonheid
Dat Al Spx een bijzondere stem heeft, dat bewees ze eind april tijdens Motel Mozaïque. Met haar prille grauwe soul kreeg ze Bird stiller dan een groep peuters die voor het eerst een televisie ziet. Het debuutalbum met haar band Cold Specks, ‘I Predict a Graceful Expulsion’, vangt deels het bijzondere gevoel dat Spx’s stem live oproept, maar klinkt tegelijkertijd onvoltooid.
Een van de belangrijkste aspecten in de muziek van Cold Specks is de subtiele opbouw van instrumenten. Veilloos vallen de toetsen, cello, drums, koortjes of blazers in, maar het echte grootste einde lijkt in vrijwel ieder nummer vroegtijdig afgekapt te worden.
In ‘Blank Maps’ starten we zoals in vrijwel ieder nummer met een tokkelende gitaar die steeds meer bijval krijgt. Maar precies op het punt waar Spx stem voluit lijkt te gaan, stopt het nummer en sterft het uit met een zachte viool.
Haar muziek beschrijft de 23-jarige Canadese als droomsoul, maar na flink wat luisterbeurten vallen meer en meer de invloeden van de chainsongs op. Haar stem beschrijft met klanken een gevoel van misère, maar laat daarnaast een gevoel van hoop doorklinken. Ook de manier waarop een enkel woord of een zin veelvuldig herhaald wordt is typisch.
Een van de hoogtepunten naast het sombere ‘Lay Me Down’ is het nummer ‘Steady’. Het nummer lijkt een wederzijdse verliefdheid te beschrijven die nooit uit zal komen. Twee mensen die elkaar overal tegenkomen, maar nooit de laatste stap durven te zetten. En als een van de twee de moed verzameld heeft, is het te laat. Het intro is praktisch a capella, daarna komen de drums op tot heftig knallende slagen en klinkt er penetrant een schelle saxofoon op de achtergrond. Om het geheel compleet te maken zingt Spx over de aanzwellende piano “We have caught fire, now the night is ours”, tot er een vies geluid plots het nummer afbreekt.
‘I Predict a Graceful Expulsion’ is een bijzondere cd met enkele pijnlijk mooie nummers. De Canadese klinkt als een Afrikaanse vrouw die de gruwelijkheden van de slavernij of apartheid nog heeft meegemaakt. Het ontbreken van veel hoge uithalen wijst er echter op dat Spx’s stem beperkt is of dat sommige nummers een langere rijpingstijd nodig hadden dan ze gegund is.
Cold Specks – ‘Lay Me Down’ live @ Jools Holland:
http://www.youtube.com/watch?v=iakh1pX7pxg