Met enige vertraging, het RAverslag van Jeff Mills @ 5 Days Off.
Bij binnenkomst van de grote zaal van de Melkweg in Amsterdam ontstaat er al gelijk kippenvel; wat een muzikaal geweld! Het is er werkelijk waar bloedheet en over de gehele dansvloer staan verschillende groepen mensen zwetend te dansen of hun leven er van af hangt. De sfeer is extreem, net als de beukende techno. En dat is iets speciaals. Zeker voor dit tijdstip, het is namelijk pas kwart voor twaalf; de tent is nog geen uur open.
In het midden van de ruimte, aanbeden en aangemoedigd door waarschijnlijk zijn grootste groep fans, staat de man waar het deze avond van 5 Days Off allemaal om draait. Het is niemand minder dan Jeff Millsdie de grote zaal van de Melkweg voor maar liefst zes uur lang voorziet van stevige old-skool techno uit de begin jaren van de house- en technoscène. Het werd een feestje met een o-zo-mooi begin van de avond en een slap einde. En dat laatste is jammer, want hij kan het nog wel, de held.
De Melkweg is vanavond niet geheel uitverkocht. Gelukkig deed dat de vibe op de dansvloer wel ten goede. Geen gedrang aan de bar en genoeg ruimte om uit je plaat te gaan. Je hoefde je ook niet door zesduizend dronken mensen te wurmen om Jeff Mills van dichtbij te aanschouwen.
The Legend Waarom zou je ‘m in godsnaam van dichtbij willen ‘aanschouwen’ zullen een aantal mensen zich nu afvragen. Het antwoord is simpel; deze man is niet zomaar een dj, nee hij is een ware platenkunstenaar. Jeff Mills, afkomstig uit Detroit begon in de begin jaren 80 onder de naam “The Wizzard” op de radio met het mixen van early-house en techno. Later richtte hij samen met ‘Mad’ Mike Banks het technocollectief Underground Resistance (UR) op. Voor die tijd was UR, naast dat ze optraden in het geheel zwart met ski-bril of bivakmuts, zeer onderscheidend in hun muziekstijl. Nadat Mills UR verliet vestigde hij zich in New York en weer later in Berlijn. Daar was hij jarenlang resident-dj van de wereld bekende club ‘Tresor’. Zijn doel is vanaf het begin al geweest om als een of andere goochelaar zoveel mogelijk platen in een uur te mixen en daarmee het publiek te vermaken. Soms haalde hij met gemak de zeventig per uur. Dat is een hele prestatie, zeker op vinyl.
Deze avond pakt hij het anders aan dan gewend. Geen stapels vinyl op de vloer en geen razendsnelle trucjes of beatmatches. Ook heeft Mills voor zijn lange avond in de Melkweg de keuze gemaakt om semi-digitaal te draaien met cd’s. Er is zelfs een usb-stick te bewonderen. Voor de kenners onder ons; de vier Pioneer CDJ2000’s en een vijfde CDJ1000 worden aangevuld met een Roland TR-909 Rhythm Composer. Dit pakketje zorgt vooral aan het begin van de avond voor een gruwelijke set. De zware claps en baselines afkomstig uit de 909 zorgen voor een stevige technobeat die iedereen in de Melkweg doet stuiteren. Nee, hier zijn nog geen pillen voor nodig om het vol te houden. De muziek is ritmisch en vooral erg rauw. Ook ligt het tempo van platen afwisselen vrij normaal. Zo’n drie a vier minuten per track. De zaal joelt er op los bij iedere climax.
Later die avond gebeurt er echter iets geks. Het lijkt wel of Mills moe begint te worden. De 909 laat hij voor wat het is en de platen worden al maar psychischer. De claps, kicks en baselines worden vervangen voor spacende geluiden. Het merendeel van de zaal merkt dit ook en op een gegeven moment staat nog maar de helft vol. De meeste blijvers maakt het zo te zien niets uit en staan vrijwel allemaal stijf van de drugs.
Een groot deel van de bezoekers verplaatst zich naar de kleine zaal waar ROD, het pseudoniem van Benny Rodrigues, draait. Ook ROD weet met zijn minimale techno de zaal niet vol te houden. Het publiek wilde harder en opzwepender. Zoals Mill aan het begin van de avond beloofde. Helaas bleef dit uit en zullen we moeten wachten tot een volgend feestje.
5 Days Off dag 2; Jeff Mills
Met enige vertraging, het RAverslag van Jeff Mills @ 5 Days Off.
Bij binnenkomst van de grote zaal van de Melkweg in Amsterdam ontstaat er al gelijk kippenvel; wat een muzikaal geweld! Het is er werkelijk waar bloedheet en over de gehele dansvloer staan verschillende groepen mensen zwetend te dansen of hun leven er van af hangt. De sfeer is extreem, net als de beukende techno. En dat is iets speciaals. Zeker voor dit tijdstip, het is namelijk pas kwart voor twaalf; de tent is nog geen uur open.
In het midden van de ruimte, aanbeden en aangemoedigd door waarschijnlijk zijn grootste groep fans, staat de man waar het deze avond van 5 Days Off allemaal om draait. Het is niemand minder dan Jeff Mills die de grote zaal van de Melkweg voor maar liefst zes uur lang voorziet van stevige old-skool techno uit de begin jaren van de house- en technoscène. Het werd een feestje met een o-zo-mooi begin van de avond en een slap einde. En dat laatste is jammer, want hij kan het nog wel, de held.
De Melkweg is vanavond niet geheel uitverkocht. Gelukkig deed dat de vibe op de dansvloer wel ten goede. Geen gedrang aan de bar en genoeg ruimte om uit je plaat te gaan. Je hoefde je ook niet door zesduizend dronken mensen te wurmen om Jeff Mills van dichtbij te aanschouwen.
The Legend
Waarom zou je ‘m in godsnaam van dichtbij willen ‘aanschouwen’ zullen een aantal mensen zich nu afvragen. Het antwoord is simpel; deze man is niet zomaar een dj, nee hij is een ware platenkunstenaar. Jeff Mills, afkomstig uit Detroit begon in de begin jaren 80 onder de naam “The Wizzard” op de radio met het mixen van early-house en techno. Later richtte hij samen met ‘Mad’ Mike Banks het technocollectief Underground Resistance (UR) op. Voor die tijd was UR, naast dat ze optraden in het geheel zwart met ski-bril of bivakmuts, zeer onderscheidend in hun muziekstijl. Nadat Mills UR verliet vestigde hij zich in New York en weer later in Berlijn. Daar was hij jarenlang resident-dj van de wereld bekende club ‘Tresor’. Zijn doel is vanaf het begin al geweest om als een of andere goochelaar zoveel mogelijk platen in een uur te mixen en daarmee het publiek te vermaken. Soms haalde hij met gemak de zeventig per uur. Dat is een hele prestatie, zeker op vinyl.
Deze avond pakt hij het anders aan dan gewend. Geen stapels vinyl op de vloer en geen razendsnelle trucjes of beatmatches. Ook heeft Mills voor zijn lange avond in de Melkweg de keuze gemaakt om semi-digitaal te draaien met cd’s. Er is zelfs een usb-stick te bewonderen. Voor de kenners onder ons; de vier Pioneer CDJ2000’s en een vijfde CDJ1000 worden aangevuld met een Roland TR-909 Rhythm Composer. Dit pakketje zorgt vooral aan het begin van de avond voor een gruwelijke set. De zware claps en baselines afkomstig uit de 909 zorgen voor een stevige technobeat die iedereen in de Melkweg doet stuiteren. Nee, hier zijn nog geen pillen voor nodig om het vol te houden. De muziek is ritmisch en vooral erg rauw. Ook ligt het tempo van platen afwisselen vrij normaal. Zo’n drie a vier minuten per track. De zaal joelt er op los bij iedere climax.
Later die avond gebeurt er echter iets geks. Het lijkt wel of Mills moe begint te worden. De 909 laat hij voor wat het is en de platen worden al maar psychischer. De claps, kicks en baselines worden vervangen voor spacende geluiden. Het merendeel van de zaal merkt dit ook en op een gegeven moment staat nog maar de helft vol. De meeste blijvers maakt het zo te zien niets uit en staan vrijwel allemaal stijf van de drugs.
Een groot deel van de bezoekers verplaatst zich naar de kleine zaal waar ROD, het pseudoniem van Benny Rodrigues, draait. Ook ROD weet met zijn minimale techno de zaal niet vol te houden. Het publiek wilde harder en opzwepender. Zoals Mill aan het begin van de avond beloofde. Helaas bleef dit uit en zullen we moeten wachten tot een volgend feestje.
Jeff Mills live @ 10 Days off 2002 (87min set):